Być solą, być światłem.

Wtorek

Bł. Bogumiła, biskupa

 Dzisiejsze czytania: 1 Krl 17,7-16; Ps 4,2-5.7-8; Mt 5,16; Mt 5,13-16


(Mt 5,13-16)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.


Dziś w czasie liturgii słowa możemy wysłuchać jednego z najmocniejszych w przekazie tekstów.
Jezus przemawia do uczniów...i porównuje ich do soli i światła...
Wy jesteście solą - czyli wy nadajecie światu smak...
Wy poprzez swoje świadectwo pokazujecie jak się żyje pełnią życia.
Każdy kto kiedyś spróbował jakieś niedosolonej potrawy, wie...co znaczy brak soli...

A prawdziwą tragedią jest zwietrzała sól...nadaje się tylko na wyrzucenie...na wysypanie na drogę.
Tak samo jest z nami...albo będziemy świadczyć swoim życiem na całego...tak by ludzie widząc nas mogli powiedzieć: ich życie jest pełne smaku...też tak chcemy...
albo będziemy miałcy...nijacy...pozbawieni smaku...letni...
i w naszym życiu nie będzie żadnego postępu...a wręcz przeciwnie...wszyscy będą widzieć jak się cofamy
A regres w życiu duchowym to jedna z większych tragedii, jakie mogą spotkać chrześcijanina.

Drugie porównanie to światło...
I słowa również mocne...światła nie zapala się po to, by je gdzieś schować głęboko...
pod korzec...pod łóżko...itp...
Światło jest po to...by świeciło...
Tak ma być z nami. Mamy być świadkami...czyli mamy świecić...
Mamy iść tak, gdzie są największe ciemności w życiu ludzkim...tam gdzie już nie ma żadnej nadziei...
Nasz przykład...nasze świadectwo ma rozświetlać ciemności zła i grzechu...
Ogłaszając zwycięstwo Chrystusa w każdej sferze życia - jesteśmy światłem...

Nieśmy zatem to światło....niech świeci ono przed ludźmi...aby każdy, kto je ujrzy - chwalił Boga.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku?

Obraz
Czwartek Wspomnienie obowiązkowe św. Tomasza z Akwinu, prezbitera i doktora Kościoła Dzisiejsze czytania: 2 Sm 7,18-19.24-29; Ps 132,1-5.11-14; Ps 119,105; Mk 4,21-25 (Mk 4,21-25) Jezus mówił ludowi: Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku? Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha. I mówił im: Uważajcie na to, czego słuchacie. Taką samą miarą, jaką wy mierzycie, odmierzą wam i jeszcze wam dołożą. Bo kto ma, temu będzie dane; a kto nie ma, pozbawią go i tego, co ma. W dzisiejszym fragmencie z Ewangelii Jezus kontynuuje przypowieści.... Czy po to wnosi się światło, by je postawić pod korcem lub pod łóżkiem? Czy nie po to, aby je postawić na świeczniku? Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało wyjść na jaw. Myślę, że przypowieść o świetle jest nam dobrze znana...A nawet jeżeli nie jest, prawdy w niej zawarte są...że użyj...
Czytaj więcej

Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz.

Obraz
Poniedziałek Wspomnienie św. Bonawentury, biskupa i doktora Kościoła   Dzisiejsze czytania: Wj 1,8-14.22; Ps 124,1-8; Mt 10,40; Mt 10,34-11,1 (Mt 10,34-11,1) Jezus powiedział do swoich apostołów: Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz. Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową z teściową; i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy. Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek św...
Czytaj więcej

Czwartek. Ez 36,23-28; Ps 51,12-15.18-19; Ps 95,8ab; Mt 22,1-14

(Mt 22,1-14) Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę! Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się pr...
Czytaj więcej