Przejdź do głównej zawartości

Idźcie, pokażcie się kapłanom.

13 PAŹDZIERNIKA 2019
Niedziela
Niedziela - XXVIII Niedziela zwykła
Czytania: (2 Krl 5, 14-17); (Ps 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4); (2 Tm 2, 8-13); Aklamacja (1 Tes 5, 18); (Łk 17, 11-19);






Kilka ważnych myśli, jakie mi się nasuwają z powyższym fragmentem Ewangelii...
Bo niby wszyscy kiedyś słyszeliśmy perykopę o uzdrowieniu dziesięciu trędowatych, ale czy potrafimy dostrzec tu coś, co odnosi się konkretnie dla nas...do nas...

1. Jezus przekracza pogranicze Samarii i Galilei. To jest pierwsze słowo - klucz.
Czym jest pogranicze? To miejsce, które de facto nie należy do żadnego z krajów.
Jest tam pewne wymieszanie społeczne i kulturowe...Jest to także strefa bardzo silnych antagonizmów.

Tak właśnie było w regionie, przez który przechodził Jezus...
Panowały tam różnice społeczne, kulturowe, religijne itp.

Ale w naszym życiu również są pogranicza...miejsca, które nie są do końca dobre ani złe...
W których jest pewne pomieszanie z poplątaniem...W których kotłują się emocje...
Niektóre z nich bardzo burzliwe...Wszyscy chcemy być porządni, fajni i w ogóle tacy "cacy".
Mimo to...mamy swoje pogranicza...mamy w swoim życiu "ziemię niczyją". Tereny niebezpieczne.
I własnie do nich musimy zaprosić Jezusa...pozwolić Mu przejść przez nie...pozwolić Mu je zmieniać.

2. Dziesięciu trędowatych wyszło Jezusowi na przeciw.
Oni nie siedzieli w ukryciu...nie myśleli tylko o potwornym stanie, w jakim się znajdowali.
Nie czekali aż Jezus do nich przyjdzie...aż ich znajdzie...Może nawet nie brali pod uwagę takiej możliwości, że On może do nich przyjść...Przecież kto chciałby przyjść do człowieka nieczystego.

Dlatego sami wyszli z inicjatywą...I my musimy wychodzić z inicjatywą...Wyjść ze swojej skorupy
wyjść z cienia...z zamknięcia własnych kompleksów...własnych grzechów...
Porzucić myślenie: "jestem niegodny" ... "jestem zły"... OK... wszyscy jesteśmy grzesznikami...
JA jestem grzesznikiem...i potrzebuję zbawienia...
ale jeżeli będę tylko siedzieć w zamkniętym kręgu rozmyślania nad tym jak wielki ze mnie grzesznik,
to nie przyjmę zbawienia, jakie oferuje mi Jezus...muszę Mu pozwolić odnaleźć się.
Musimy wyjść Mu na przeciw...

3. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami.
Trędowaci zachowali dystans...nie podeszli do Jezusa, nie rzucili Mu się do stóp...Mieli świadomość własnej nieczystości, nie chcieli łamać przepisów prawa...Ale wołali z wiarą...prosili o uzdrowienie.
Wierzyli, że Jezus może im pomóc...

My też mamy w życiu doświadczenie własnej słabości, własnej grzeszności...
Chcemy trzymać dystans...A może nie mamy w sobie tyle ekspresji by stawać w pierwszym rzędzie.
W porządku...Jezus zna nasze serca...wie, kiedy prosimy o coś z wiarą...
Wie, co nas trapi...gdzie najbardziej niedomagamy.

Ważne jest by stanąć w Jego obecności...nawet jeżeli wydaje nam się, że jesteśmy duchowo w oddali,
że nasze wołanie nie jest wystarczająco głośne...On słyszy...On wie, czego nam potrzeba.

4. Idźcie, pokażcie się kapłanom. Jezus nie mówi: bądźcie czyści! ani...stańcie się zdrowi!
Ale...pokażcie się kapłanom...Zgodnie z prawem kapłanom pokazać mogli się tylko oczyszczeni.
Oni jeszcze nie są oczyszczeni, ale mimo to zostają wysłani do kapłanów...
Jezus poleca im podjęcie pewnego ryzyka...
Może sprawdza ich wiarę...
Przecież może być tak, że przyjdą do kapłanów, ale nie będą oczyszczeni...
i co wtedy? Cała ich droga pójdzie na marne...

To wezwanie do ryzyka, które i my powinniśmy podejmować...
Jezus mówi dziś mnie i Tobie idź...dać świadectwo...
Możesz mówić w głębi serca: "ale zaraz...przecież ja niczego nie doświadczyłem"
Po prostu idź...i miej wiarę w to, że cuda będą się działy...tylko idź...
Nie stój w miejscu...nie użal się nad sobą...nie mów: ale wszystko jest ok...
Idź...Życie chrześcijańskie to droga...nieustanna droga.

5.  A gdy szli, zostali oczyszczeni. Proces uzdrowienia nastąpił w czasie drogi...Owszem Jezus mógł ich uzdrowić "tu i teraz"...Ale w tym konkretnym przypadku miał to być pewien proces. To wskazanie, że każde uzdrowienie jest inne...Ale też...że nie następuje ono od razu...

A jak to ma się do nas? Każdy z nas rozwija się duchowo...Uzdrowienie następuje w procesie formacji.
Kiedy patrzę na swoją formację duchową...na te lata, które spędziłem we Wspólnocie, widzę postęp, widzę zmiany w pewnych sferach mojego życia, które uważałem za chore...Ale nie nastąpiło to jak "pstryknięcie palcem". Potrzebowałem przepracować pewne sprawy...patrzeć jak zmieniają się one na lepsze...z dnia na dzień...z miesiąca na miesiąc...ba...z roku na rok :)

Zostajemy oczyszczeni idąc...będąc w drodze...to nie jest proces statyczny...
to ruch...dynamika...

6. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga.
Tu są dwa "podpunkty" :) Jeden zobaczył, że jest uzdrowiony...
Zatem...reszta nie zobaczyła...nie zauważyła...
To zdanie mówi mi, że Bóg oczyszcza mnie cały czasy...Bóg mnie uzdrawia cały czas...
(no jeżeli oczywiście chcę tego uzdrowienia...i proszę o nie.) Ale...ja mogę być tak "zafiksowany" na swój problem, że nie dostrzegam, iż został on już rozwiązany...OK...mogę wierzyć...mogę się modlić...
mogę nawet odbywać "pielgrzymki" po nabożeństwach o uzdrowienie i uwolnienie...

A...jednocześnie mogę nie widzieć tego, że Bóg działa w moim życiu....
To spory problem...Takie swego rodzaju klapki na oczach.
A może tak dobrze mi jest z moimi problemami...I tak przyjemnie jest o nich mówić...
Bo kiedy inni się użalają nade mną...to jest mi dobrze...

Różne mogą być przyczyny...Ale jeżeli naprawdę wierzę, że Jezus działa...
że Bóg leczy...i przebacza grzechy...To moje oczy powinny być szeroko otwarte.
Muszę dostrzegać to, co On dla mnie robi...bo inaczej będę tylko szedł...
a dokąd dojdę? nie wiem...

A może oni wszyscy dostrzegli swoje oczyszczenie? Ale byli legalistami...
Mieli się pokazać kapłanom, to poszli się pokazać...Przecież Prawo Mojżeszowe mówiło wyraźnie.
Tylko kapłan może ocenić, czy jesteś czysty czy nie...

Zatem...ten, który wrócił...złamał prawo...
nie przestrzegał zasad, które precyzowała Księga Kapłańska, Księga Powtórzonego Prawa...
nie szanował Tory...

wrócę jeszcze do tej myśli...

Spójrzmy na drugi "podpunkt" On wraca wielbiąc Boga...
Dostrzegł swoje uzdrowienie...Więc chwali Boga...
Uwielbienie to naturalna odpowiedź na Bożą Interwencję w naszym życiu.
Nie możemy Bogu nic dać...możemy tylko oddawać Mu chwałę.

7.  Do niego zaś rzekł: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.
Kolejne wersy mówią o tym, że tym, który wrócił był Samarytaninem (Samarytanie nie podzielali wierzeń Izraelitów. W pewnym momencie ich drogi wiary rozdzieliły się...to wyjaśnia jego mniejsze przywiązanie do "pokazania się kapłanom".) Czytam też, że dziękował Jezusowi, upadł na twarz...oddał Mu pokłon.
To oddanie chwały...gest uwielbienia...On uznał, że Jezus jest Panem....I to znak dla nas...

wiara to pierwszy krok...nawrócenie (czyli zejście z drogi, którą się kroczyło) to kolejny krok...
w końcu ostatni, ale najważniejszy to uznanie, że Jezus jest Zbawicielem i Panem...że to On jest sprawcą naszego uzdrowienia, oczyszczenia...uwolnienia z grzechu...

Ale istotne jest to, co Jezus mówi...Twoja wiara cię uzdrowiła...
Samarytanin złamał Prawo Mojżeszowe i nie pokazał się kapłanom, więc patrząc przez pryzmat prawa, nie został oczyszczony...Pozostałych dziewięciu stanęło w świątyni (przynajmniej tak podejrzewamy) pokazali się kapłanom, złożyli ofiarę...i stali się rytualnie czyści...Ale...nic poza tym...

Ten jeden stał się w pełni zdrowy...Ten fragment mówi, że są poziomy uzdrowienia...
możesz zostać oczyszczony, uwolniony z grzechów...ale dopóki nie oddasz chwały Bogu, zawsze będzie coś nie do końca OK...zawsze będzie jakiś niepokój...przekonanie, że coś nie do końca się zmieniło...

Ten jeden...został uzdrowiony...inni tylko oczyszczeni...
Ten jeden doświadczył pełnego uzdrowienia...
Tamci tylko rytualnej czystości...

A może i w nas jest tylko dążenie do rytualnej czystości...
to "wyprania" sumienia...A nie do odzyskania pełni zdrowia...

Chciejmy być tak jak ten jeden...Wróćmy w połowie drogi...
By podziękować Panu, bo wielkie rzeczy czyni dla nas.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew.

Poniedziałek Czwarty dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego, święto św. Młodzianków, męczennikówDzisiejsze czytania: 1 J 1,5-2,2; Ps 124,2-5.7b-8; Mt 2,13-18

(Mt 2,13-18) Gdy Mędrcy odjechali, oto anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie i rzekł: Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu; pozostań tam, aż ci powiem; bo Herod będzie szukał Dziecięcia, aby Je zgładzić. On wstał, wziął w nocy Dziecię i Jego Matkę i udał się do Egiptu; tam pozostał aż do śmierci Heroda. Tak miało się spełnić słowo, które Pan powiedział przez Proroka: Z Egiptu wezwałem Syna mego. Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał /oprawców/ do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców. Wtedy spełniły się słowa proroka Jeremiasza: Krzyk usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki. Rachel opłakuje swe dzieci i nie chce utulić się w żalu, bo ich już nie ma.
Ewangelia dnia odnosi się do wspom…

Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!

09 STYCZNIA 2020
Czwartek
Czwartek - wspomnienie dowolne św. Adriana z Canterbury, opata
Czytania: (1 J 4,11-18); (Ps 72,1-2,10-11,12-13); (1 Tm 3,16); (Mk 6,45-52);



Zdaniem - kluczem dzisiejszego fragmentu jest "Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!"
A jak często my się boimy? Jak często pewne sprawy nas przerastają?  W takich oto sytuacjach przychodzi do nas Jezus...przychodzi łamiąc schematy....idzie krocząc po jeziorze naszego życia...Jak zachowujemy się w tej sytuacji? Krzyczymy tak jak apostołowie? Czy może cieszymy się na Jego widok?

Ale spójrzmy na tekst na dziś od początku: Kiedy Jezus nasycił pięć tysięcy mężczyzn, zaraz przynaglił swych uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzali Go na drugi brzeg, do Betsaidy, zanim odprawi tłum. To zdanie nakreśla nam sytuację po rozmnożeniu chleba. Jezus przynagla uczniów by wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go. On chce w tym czasie odprawić tłum...

Gdy rozstał się z nimi, odszedł na górę, aby się modlić. To ważna wskazówka i dla nas…

Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.

PoniedziałekDzisiejsze czytania: 1 Sm 1,24-28; 1 Sm 2,1.4-8; Łk 1,46-56
(Łk 1,46-56) Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.  Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.  Oto bowiem błogosławić mnie będą  odtąd wszystkie pokolenia,  gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.  Święte jest Jego imię  a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia  [zachowuje] dla tych, co się Go boją.  On przejawia moc ramienia swego,  rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich.  Strąca władców z tronu,  a wywyższa pokornych.  Głodnych nasyca dobrami,  a bogatych z niczym odprawia. Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje jak przyobiecał naszym ojcom  na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.  Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.
Magnificat...Modlitwa Maryi, która modli się pod natchnieniem Ducha Świętego... To jedyny tekst modlitwy, jaką wypowiada Maryja na kartach Biblii.. Ale mimo to jest w tym tekście coś…