Przejdź do głównej zawartości

Doskonała miłość usuwa lęk.

Czwartek

 Dzisiejsze czytania: 1 J 4,11-18; Ps 72,1-2.10-13; por. 1 Tm 3,16; Mk 6,45-52

(1 J 4, 11-18)
Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował, to i my winniśmy się wzajemnie miłować. Nikt nigdy Boga nie oglądał. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas i miłość ku Niemu jest w nas doskonała. Poznajemy, że my trwamy w Nim, a On w nas, bo udzielił nam ze swego Ducha. My także widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec zesłał Syna jako Zbawiciela świata. Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu. Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Przez to miłość osiąga w nas kres doskonałości, ponieważ tak, jak On jest w niebie, i my jesteśmy na tym świecie. W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk, ponieważ lęk kojarzy się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości.

W tym fragmencie z Listu św. Jana pada wiele ważnych myśli, ale zatrzymam się nad kilkoma.

1. Bóg nas umiłował. To podstawowa prawda naszej wiary. To podstawowa prawda, którą głosimy.
Ale przede wszystkim to drogowskaz dla nas...Bo skoro On nas umiłował to i my winniśmy się wzajemnie miłować. On nas kocha, więc my powinniśmy kochać innych... i nieść tę miłość dalej.
Bożej Miłości nie można zostawić tylko dla siebie. To nie jest piękny obraz, który możemy zawiesić na ścianie. To nie jest coś, co możemy schować w kasie pancernej, albo postawić za kuloodporną szybą.
Boża miłość nie jest do podziwiania, ale do "podawania dalej". Owszem jest to drogocenny skarb, ale skarb szczególny. Taki, który się mnoży, im bardziej się go dzieli.

2. Wzajemna miłość jest gwarancją naszej łączności z Bogiem. Św. Jan pisze: Jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas. To takie proste... Chcesz by Bóg żył w Tobie? Kochaj innych... Często odnosimy wrażenie, że nie doświadczamy Bożej Miłości... Nie doświadczamy Boga w naszym życiu. I pytamy się: dlaczego tak jest? A odpowiedź daje nam dzisiaj Jan. Odwrócę jego zdanie: jeżeli NIE miłujemy się wzajemnie, Bóg NIE trwa w nas. Jeżeli brakuje nam miłości do braci, pałamy do siebie nienawiścią, to Bóg ucieka z naszych serce... A raczej sami Go z nich wypędzamy.
Myślę, że jest to najprostsze zobrazowanie grzechu. Bo przecież z czego innego rodzi się grzech, jak nie z braku miłości do Boga i bliźnich... albo z opacznie rozumianej miłości...

3. Bóg nie pozostawia człowieka samego, ale posyła swojego Syna, który wyzwala człowieka z grzechu.
To szczyt Bożej Miłości. A Jezus przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie przywraca nam więź z Bogiem. Św. Jan pisze:  Jeśli kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, to Bóg trwa w nim, a on w Bogu. Wyznanie wiary w Jezusa, uznanie Go za swojego Zbawiciela i Pana, naprawia wszystko... Ten, kto to wyznaje, ten trwa w Bogu a Bóg w nim. A kto trwa w Bogu? Ten, kto miłuje się nawzajem z bliźnimi.
Wracamy w ten sposób do początku. Dzisiejszego rozmyślania.

4. Całe dzisiejsze rozważanie dotyczy miłości. Miłości Boga do nas, miłości naszej wzajemnej... no i naszej miłości do Boga. W tym kontekście Jan pisze coś bardzo ważnego. W miłości nie ma lęku. Doskonała miłość usuwa lęk. To bardzo ciekawa przeciwstawność. Z jednej strony mamy MIŁOŚĆ, z drugiej LĘK. Tam, gdzie nie ma miłości, tam jest tylko lęk. Nawet nie strach. Strach zwykle jest uzasadniony.
Lęk to taki irracjonalny strach... Widać to wyraźnie w osobach, które nie doświadczyły w swoim życiu Bożej Miłości. Owszem są osobami religijnym, ale jednocześnie żyją w ciągłym strachu przed karą.
Noszą w sobie fałszywy obraz Boga. OK.Bóg jest sprawiedliwym sędzią, ale przede wszystkim Bóg kocha Ciebie dzisiaj. On nie chce Twojego potępienia, nie chce Twojej śmierci. On pragnie Twojego nawrócenia. Pragnie byś Ty kochał Jego. Dlatego nie bój się... Bo On jest Twoim Tatusiem.

Tam, gdzie jest miłość, nie ma lęku... Warto o tym pamiętać.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!

09 STYCZNIA 2019
Środa
Środa I tygodnia okresu zwykłego - wspomnienie dowolne św. Adriana z Canterbury, opata
Czytania: (1 J 4,11-18); (Ps 72,1-2,10-11,12-13); (1 Tm 3,16); (Mk 6,45-52);

(Mk 6,45-52) - Kliknij, aby przeczytać.

Zdaniem - kluczem dzisiejszego fragmentu jest "Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!"
A jak często my się boimy? Jak często pewne sprawy nas przerastają?  W takich oto sytuacjach przychodzi do nas Jezus...przychodzi łamiąc schematy....idzie krocząc po jeziorze naszego życia...Jak zachowujemy się w tej sytuacji? Krzyczymy tak jak apostołowie? Czy może cieszymy się na Jego widok?
Ale spójrzmy na tekst na dziś od początku: Kiedy Jezus nasycił pięć tysięcy mężczyzn, zaraz przynaglił swych uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzali Go na drugi brzeg, do Betsaidy, zanim odprawi tłum. To zdanie nakreśla nam sytuację po rozmnożeniu chleba...Jezus przynagla uczniów by wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go. On chce w tym czasie odprawić tłum...
Gdy rozstał się z nim…

Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli.

10 STYCZNIA 2019
Czwartek
Czwartek I tygodnia okresu zwykłego - wspomnienie dowolne św. Grzegorza z Nyssy, biskupa i doktora Kościoła
Czytania: (1 J 4,19-5,4); (Ps 72,1-2,14 i 15bc,17); (Łk 4,18-19); (Łk 4,14-22a);

(Łk 4,14-22a) - Kliknij, aby przeczytać.

Dziś w Ewangelii słuchamy znajomego fragmentu. Mówi on o tym, jak Jezus przybywa do Nazaretu i w synagodze głosi naukę odnoszącą się do fragmentu proroctwa Izajasza.

"Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnych, abym obwoływał rok łaski od Pana".
Jest to oczywiście fragment o wiele dłuższego tekstu z 61 rozdziału Księgi Izajasza.

Jezus mówi: Dziś spełniły się te słowa. Właśnie dziś... teraz. Teraz dzieje się to, o czym kilka tysięcy lat temu pisał Izajasz. To proroctwo spełnia się w Mojej działalności. W tym, co już czynię, ale przede wszystkim w tym, co dopiero uczynię, kiedy nadejdzie …

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo.

25 GRUDNIA 2018
Wtorek
Uroczystość Narodzenia Pańskiego
Czytania: (Iz 52,7-10); (Ps 98,1,2-3ab,3cd-4,5-6); (Hbr 1,1-6); ; (J 1,1-18);

(J 1,1-18) - Kliknij, aby przeczytać.

W Boże Narodzenie wsłuchujemy się w prolog Ewangelii św. Jana:
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało...
Wszystko się stało przez Słowo...Boże Słowo ma moc sprawczą...Kiedy czytamy pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju...kreśli się przed nami obraz stworzenia...Bóg mówi - świat powstaje...
Nasze słowa również mają moc sprawczą...oczywiście w sensie duchowym...emocjonalnym...
Dlatego warto byśmy często zważali na nasze słowa...bo językiem można narobić wiele szkód...

W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Światłość w ciemności świeci...Światłość zawsze ma większą moc od ciemności...
Prawdę mówiąc z punktu widzenia fizyki ci…