środa, 18 października 2017

Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało.

18 PAŹDZIERNIKA 2017
Środa
Święto św. Łukasza Ewangelisty
Dzisiejsze czytania: 2 Tm 4,9-17a; Ps 145,10-13.17-18; J 15,16; Łk 10,1-9

(Łk 10,1-9) - kliknij aby przeczytać.

Jezus wyznacza siedemdziesięciu dwóch i posyła ich przed sobą do każdego miasta i miejscowości, gdzie się udać zamierzał...Mieli oni być Jego heroldami...Heroldami Dobrej Nowiny...

W Ewangelii Pan Jezus rozsyłając uczniów, daje im polecenie:

Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie...Jak owce między wilki czyli bezbronni...w niebezpieczny świat...
w świat pełen zagrożeń...My również, jako chrześcijanie, jesteśmy posłani w świat, który przesiąknięty jest złem. Świat, w którym roi się od wilków...Dlaczego zatem Jezus posyła uczniów...i posyła nas bezbronnymi.
Posyła nas bez żadnego zabezpieczenia...?? Odpowiedź jest prosta...dlatego, że idąc w Jego Imię, nic groźnego nam stać się nie może...pomimo tego, że jesteśmy bezbronni wobec zła...tak może się przynajmniej wydawać, jesteśmy pod Bożą Opieką...jesteśmy pod Ochroną...
Potwierdzenie możemy znaleźć w Psalmach...Choćby w Psalmie 23, który mówi o Bogu, który jest Pasterzem. A kto lepiej zatroszczy się o owce, jak pasterz? Czytamy w nim: "chociażbym przechodził przez ciemną dolinę, zła się nie ulęknę bo Ty jesteś ze mną". On naprawdę się troszczy o  nas...I nie pozwoli by stała się nam jakaś krzywda...nawet w ekstremalnych sytuacjach, jak pójście między "stado wilków".

Gdybyśmy zabezpieczyli się na każdą możliwą ewentualność, istnieje ryzyko, że nasze sukcesy...
wszystko, co osiągnęliśmy zawdzięczamy wyłącznie sobie...Że wszystko jest zasługą osobistego wysiłku.
Kiedy nic nie mamy...jesteśmy zdani wyłącznie na Boga...Wszystko, co nas spotyka, traktujemy jako Jego Łaskę. Jako Jego Dar....

Głoszenie Ewangelii, to ogłaszanie Królestwa Bożego...A Królestwo Boże to nie jest żadna ideologia.
To nie jest doktryna polityczna...To nie jest sposób na zrobienie kariery....
To prawda o bliskości Boga...o tym, że jest On wśród nas...wokół nas...

Jezus posyła uczniów po dwóch...Czyli głoszenie Ewangelii nigdy nie powinno być realizowane w samotności...To nie jest zadanie dla "samotnych wilków" czy "wolnych strzelców"...
Głoszenie zawsze realizuje się we wspólnocie...a dwóch to najmniejsza możliwa wspólnota.
Oczywiście chodzi o osobiste doświadczenie wartości Królestwa Bożego, ale jednocześnie o Jego wspólnotowe doświadczenie....Wzajemna relacja...wymiana doświadczeń....Dzielenie się...

Bo samotnie nikt z nas nie się zbawi...


wtorek, 17 października 2017

Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości.

17 PAŹDZIERNIKA 2017
Wtorek
Wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika
Dzisiejsze czytania: Rz 1,16-25; Ps 19,2-5; Hbr 4,12; Łk 11,37-41

(Łk 11,37-41) - kliknij aby przeczytać.


Prawdziwa czystość...a czystość rytualna...Jezus w dzisiejszym fragmencie Ewangelii wskazuje na podstawową różnicę między nimi...Jak to się ma do nas? Jak to się ma do rzeczywistości, w której żyjemy?
Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. Jak bardzo aktualne są te słowa...
Jak wielu ludzi przykłada ogromną wagę do pewnych rytuałów, tradycji...ale nic za tym nie idzie.
Jak wielu ludzi mówi...a może wyraża swoją postawą...Jestem taki porządny...bierzcie ze mnie przykład.
A jak wygląda wnętrze? Czy my zastanawiamy się nas tym, jak wygląda nasze wnętrze?

Przecież tak naprawdę liczy się to, co w środku...Z naszego serca pochodzą przecież wszystkie zamysły.
Tam rodzą się nasze uczucia, emocje...A potem rozum wszystko musi przeanalizować i na zewnątrz wychodzi czasem przetworzony obraz. Przetworzony tak, aby społeczeństwo to zaakceptowało.
I wielu ludzi chodzi z przyklejonymi uśmiechami...stwarza pozory ideału...a co tak naprawdę siedzi w takim człowieku? Obłudę daje się zauważyć wszędzie...Nas również często dopada...

Jesteśmy przesadnie mili, gdy chcemy coś załatwić...idziemy do urzędu i potakujemy pani w okienku, choć tak naprawdę załatwianie czegokolwiek w zbiurokratyzowanym systemie jest prawdziwą męczarnią.
Ale przecież wypada być miłym...Przecież nie można robić scen...nie można zachowywać się jak furiat.
Co z tego, skoro być może niektórzy z nas swoje żale a może nawet przekleństwa wypowiadają w myślach.

W tym fragmencie Pan Jezus mówi o czystości, ale tak naprawdę w Jego słowach chodzi również o to by być takim samym na zewnątrz jak i wewnątrz...Faryzeusze przykładali ogromną wagę do czystości rytualnej.
Uważali, więc by nie dotknąć tego, co uchodzi za "nieczyste". Myli ręce...myli każde naczynie...itp.
I nie chodziło tu wcale o podstawowe zasady higieny...ale o rytuał...W końcu naczynia były myte tylko z zewnątrz...a gdyby chodziło o czystość wynikającą z przestrzegania zasad higieny naczynia umyliby także od wewnątrz...Ten przykład, który wskazuje Jezus doskonale oddaje obłudę nauczycieli Izraela...

To wewnątrz naczynia jest brud...bo to co do niego nalewamy zostawia w nim ślad...
zostawia osad...Myjąc naczynia dobrze wiemy, jaki problem mogą sprawić osady np po kawie.
Albo ile trzeba się natrudzić by wyczyścić przypalony sos z rondla....Przełóżmy to na życie duchowe.

Z zewnątrz możemy być idealni...mieć na sobie świąteczny garnitur, włosy uczesane, buty wypastowane...
Możemy pachnieć drogimi perfumami i w ogóle być tacy...eleganccy...
Możemy nawet być mili, kulturalni....kłaniać się mijanym starszym paniom a księdza proboszcza witać wołając ze sporej odległości: "Szczęść Boże"...ale jeżeli w naszym sercu roi się od grzechów...
to wcale nie jesteśmy tacy doskonali...

Faryzeusze czynili wszystko na pokaz...Jezus to piętnuje wiele razy...
Wokół siebie roztaczali atmosferę nieskazitelności...ale wewnątrz byli takimi samymi a może nawet i większymi grzesznikami niż wszyscy inni....
Dzisiejsza Ewangelia jest zatem dla nas lekcją...Jest wskazaniem jak postępować, by być czystym nie tylko w oczach ludzi, ale i w oczach Boga...

Po prostu trzeba być tożsamym na zewnątrz i wewnątrz...
w przeciwnym wypadku można wpaść w duchową schizofrenię.

poniedziałek, 16 października 2017

Żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza.

16 PAŹDZIERNIKA 2017
Poniedziałek
Wspomnienie św. Jadwigi Śląskiej
Dzisiejsze czytania: Rz 1,1-7; Ps 98,1-4; Ps 95,8ab; Łk 11,29-32

(Łk 11,29-32) - kliknij aby przeczytać.

To plemię jest plemieniem przewrotnym...mówi dziś Jezus w Ewangelii...Żąda znaku...
Ale przecież Jezus każdego dnia czyni znaki...uzdrawia chorych, uwalnia opętanych, wskrzesza umarłych.
Rozmnaża chleb karmiąc głodnych...Czego jeszcze więcej chcieć? Jak można być tak ślepym...a może zaślepionym? Albo jeszcze gorzej...mieć pretensje do Jezusa...Bo uzdrawiał w szabat...
Albo rzucać absurdalne oskarżenia, że wyrzuca złe duchy mocą Belzebuba...

Temu plemieniu przewrotnemu wiecznie coś nie odpowiada...O tym też mówił Jezus.
Gdy Jan Chrzciciel nauczał na pustyni, mówiono, że oszalał...bo pości, bo ubiera się w skóry...
i w ogóle jakiś dziwny jest...Kiedy Jezus zaczął nauczać też było tysiące "ale". Bo spotyka się z grzesznikami, bo chodzi nauczać pogan, bo nie przestrzega szabatu...itd...

Dziś również często spotykamy się z postawą "plemienia przewrotnego". Są wśród nas ludzie, którzy ciągle są z czegoś niezadowoleni...Nie podoba im się to i tamto...bez przerwy krytykowaliby Kościół...
Albo szukają znaków...dowodów...czegoś, co można dotknąć...A jeśli nawet pokażesz takie dowody, przedstawisz je...dla nich to nie wystarczy, bo zawsze znajdą tysiąc kontrargumentów...
Tymczasem chodzi o zwykłą, prostą wiarę...bez domagania się znaków...

Wielu ludzi przecież uwierzyło Jezusowi na słowo...bez żadnych wątpliwości...Inni widzieli cuda....
Widzieli te wielkie dzieła...Ale nie wszyscy...i właśnie do tej grupy ludzi, którzy pomimo wszystko ciągle chcieli znaku...wyraźnego dowodu...otwartej deklaracji Jezusa, co do Jego Misji...Do nich Nauczyciel kieruje gorzkie słowa: "plemię przewrotne".

żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia. - Znak Jonasza to zmartwychwstanie...Jak Jonasz był trzy dni we wnętrzu ryby, tak Jezus w grobie.
Ale jest jeszcze jedno podobieństwo...Jonasz głosił Niniwie nawrócenie...
a Jezus...rozpoczął swoją działalność od wezwanie: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»

niedziela, 15 października 2017

Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe.

15 PAŹDZIERNIKA 2017
Niedziela
XXVIII niedziela zwykła
Dzisiejsze czytania: Iz 25,6-10a; Ps 23,1-6; Flp 4,12-14,19-20; Ef 1,17-18; Mt 22,1-14

(Mt 22,1-14) - kliknij aby przeczytać.

W dzisiejszej Ewangelii są trzy wątki. Pierwszy z nich to odrzucenie zaproszenia przez przyjaciół króla. Drugi wątek to zaproszenie na ucztę przypadkowych przechodniów. Dobrych i złych.
Trzeci to wyrzucenie nieodpowiednio ubranego weselnika...
Fragment kończy morał: wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.

Jak to zrozumieć? Powołany jest każdy z nas...w momencie poczęcia Bóg wyznacza każdemu z nas misję do spełnienia. A podstawowym powołaniem wszystkich ludzi jest zbawienie.
Bóg nas kocha i nie chce nikogo potępić...On pragnie byśmy wszyscy zasiadali z Nim na Jego uczcie. Od nas zatem zależy jak odpowiemy na to zaproszenie...

Możemy zachować się jak zaproszeni na początku...Z pewnością należeli oni do najbliższych Królowi. W końcu nie zaprasza się byle kogo na ucztę weselną...Ale oni wzgardzili tym zaproszeniem. Powiedzieli radykalne nie...mało tego...pozabijali posłańców, którzy przyszli z zaproszeniem. Dziś także obserwujemy takie zachowania. Wśród znanych z mediów osób, ale i na naszym podwórku. Ile razy ktoś zareagował agresywnie kiedy głosiłeś mu Dobrą Nowinę?
A może Twoje reakcje były nieodpowiednie...Bo księża znowu muszą się czepiać...znowu muszą się wtrącać w nasze prywatne życie...i pouczać nas w sprawach, o których nie mają pojęcia....
I nie trzeba być wcale ultra ateistą czy antyklerykałem by należeć do tej grupy...
W końcu współcześni Chrystusowi w dużej mierze byli gorliwymi Żydami...chodzili do świątyni...
Byli nauczycielami ludu, uczonymi w Piśmie...a jednak nie rozpoznali Mesjasza...ba! skazali Go na śmierć...W ten sposób sami siebie skreślili z listy gości...

Ale Król miał plan awaryjny...i postanowił zaprosić wszystkich innych.
Zatem: nie ważne kim jesteś, nie ważne jak się czujesz...nie ważne co robisz...
Jesteś zaproszony...Jesteś zaproszona. To wielki zaszczyt...Bo Bóg nie patrzy na to kim jesteśmy, ani na to ile w życiu na wywijaliśmy...Zaprasza nas ot tak...bez zaglądania w metrykę.

Jednak...nie wolno nam zapomnieć o tym by się przygotować. Niezbędny jest strój weselny.
Przyjście nieprzygotowanym jest równoznaczne z brakiem szacunku dla gospodarza. I choć zaproszeni byli wzięci "z ulicy" to jednak nie wyklucza faktu, że większość lub wszyscy (poza tym jednym) mieli strój weselny...Być może każdy w momencie wejścia na ucztę dostawał strój przy wejściu...a ten jeden "delikwent" prześliznął się bez niego...Przyłapany na gorącym uczynku, nie wiedział co powiedzieć...i został ukarany...

Wielu jest powołanych, ale niewielu wybranych...Co to oznacza?
Każdy z nas ma powołanie do zbawienia...ale niektórzy z nas zostają wybrani, by to powołanie realizować w szczególny sposób...Powołanie jest powszechne...wybranie to zaliczenie do elity...
do grupy szczególnie wyróżnionej, uprzywilejowanej...ale mającej też większe obowiązki.
Wystarczy spojrzeć na otoczenie Jezusa...
Najbliżej Niego była "trójka do zadań specjalnych" Jan, Jakub i Piotr...
Potem było Dwunastu Apostołów. (wśród nich wyżej wymienieni)
Niżej Siedemdziesięciu Dwóch - (byli to uczniowie rozsyłani po dwóch do każdego miasta i wioski, w której miał się pojawić Jezus)
Dalej okołu stu dwudziestu osób (tyle wymagano by założyć synagogę - to grupa najbliższych przyjaciół Jezusa i uczniów, którzy cały czas z Nim byli)
Większe grupy ludzi wokół Jezusa można już zaliczyć do tłumu...wśród tego tłumu można wyróżnić między innymi 5000 mężczyzn, którzy uczestniczyli w rozmnożeniu chleba.
Tyle jeśli chodzi o miniwykład...dotyczący wybrania i powołania...

Chcę jednak zatrzymać się jeszcze na kwestii stroju...
Czy my zawsze przychodzimy na Ucztę w godnym stroju? Tym dosłownym i metaforycznym.
Jeśli chodzi o strój dosłowny. Na wesele ubieramy najlepszą kreację, na obiadek u cioci ubieramy elegancki sweterek...a jak przychodzimy do kościoła? jak wygląda nasz strój na niedzielnej Eucharystii? Obserwując ludzi często mam wrażenie, że ktoś chyba zapomniał gdzie przyszedł.
Spójrzmy na inne religie. Żydzi wchodzą do świątyni w specjalnym stroju, muzułmanie ściągają buty przed wejściem, w kościołach Europy Zachodniej przy wejściu czekają strażnicy, którzy nie pozwalają wchodzić do świątyni w krótkich spodniach czy z odkrytymi ramionami. W końcu to nie jest plaża...a nawet nie na każdej plaży można tak chodzić...

Mówię teraz o stroju zewnętrznym, który jest bez wątpienia ważny...Bo odpowiedni ubiór świadczy o naszej kulturze i szacunku dla miejsca świętego... Ale nie można zapominać o stroju duchowym, który jest równie ważny a nawet ważniejszy...Dlatego też warto sobie zadać pytanie: Czy przychodzę gotowy na spotkanie z Panem? Czy moje myśli nastrojone są tylko na Niego, czy może błądzę nimi gdzie indziej...Zaprzątam sobie głowę tym, co zostało za progiem świątyni? Jak często przychodzę z ciężkim, brudnym sumieniem i staję za filarem...jakbym nie chciał być dojrzany...jakbym chciał się schować, by przypadkiem nikt mnie nie wywołał na środek...

Każdy z nas powinien przychodzić na ucztę by się radować...Chyba taki jest cel uczty...
A kiedy obserwuję ludzi w kościele, mam wrażenie, że zostali ściągnięci do niego na siłę...
Owszem - biję się w piersi - sam czasem nie mam dobrego nastroju i idę na Eucharystię z głową pełną różnych innych spraw...ale zawsze jednak...nadchodzi taki moment, że wszystkie troski odchodzą...a mnie ogarnia radość...z faktu, że znalazłem się na największej uczcie świata.
Na uczcie, w czasie której Jezus oddaje się nam - grzesznikom - jako pokarm.
Świadomość tego faktu stawia naszą obecność na Mszy Świętej w zupełnie innym świetle...
Bo to przecież nie jest spektakl, z księdzem w roli głównej...ale Wielkie Misterium...
Tajemnica, przed którą można tylko uklęknąć...

Bądźmy więc świadomi tego szczególnego daru...tej łaski...
przyjmujmy to zaproszenie z radością...i starajmy się aby nasz strój zarówno ten fizyczny jak i duchowy był odpowiedni...tak by pewnego dnia nie zostać zapytanym: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?

sobota, 14 października 2017

Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś

14 PAŹDZIERNIKA 2017
Sobota
Dzień powszedni
Dzisiejsze czytania: Jl 4,12-21; Ps 97,1-2.5-6.11-12; Łk 11,28; Łk 11,27-28

(Łk 11,27-28) - kliknij aby przeczytać.

W tym krótkim fragmencie jest parę ważnych myśli...
Ktoś woła...Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś. 
No tak...matka wielkiego Nauczyciela musi być błogosławiona...To takie proste myślenie zwykłych ludzi. Matka, która wychowała tak wspaniałego człowieka musi być błogosławiona.

Ale Jezus pokazuje, że pomimo prawdziwości wypowiadanych przez kobietę z tłumu słów
również błogosławieni są ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je.
Jezus nie zaprzecza, że Jego Matka jest błogosławiona...ale pokazuje, że droga do błogosławieństwa nie jest wcale taka trudna...czy niemożliwa do pokonania. Wystarczy wsłuchiwać się Boże Słowo...i wcielać je w czyn.

W Ewangelii według św. Łukasza czytamy o tajemnicach życia Maryi...o kluczowych momentach jej życia. Kiedy czytamy o Niej na kartach Ewangelii, w oczy rzuca się zwłaszcza jedno zdanie: "ona zaś zachowywała  wszystkie te słowa w swoim sercu i rozważała je". To zdanie często przewija się w ważnych dla Maryi momentach...i w tym jednym zdaniu streszcza się całe Jej życie...
Życie Pokornej Służebnicy Pana. Posłusznej Jego Słowu...kontemplującej Jego Słowo...
ale przede wszystkim Wiernej Jego Słowu...

Niech życie Matki Jezusa będzie i dla nas lekcją, jak wypełniać słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii:
błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je.


piątek, 13 października 2017

Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy.

13 PAŹDZIERNIKA 2017
Piątek
Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, prezbitera
Dzisiejsze czytania: Jl 1,13-15.2,1-2; Ps 9,2-3.6.16.8-9; J 12,31b-32; Łk 11,15-26

(Łk 11,15-26) - kliknij aby przeczytać.

Często w naszym życiu doświadczamy oskarżeń, że w naszych dobrych czynach kryją się jakieś złe intencje.
"On wcale nie jest taki dobry...Pomaga ludziom, bo chce się ustawić..." albo: "No tak...ta fundacja pomaga niby dzieciom, ale ile się przy tym nakradnie". W dzisiejszej Ewangelii Jezus zostaje posądzony, że Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy. To absurdalne oskarżenie, które Jezus obala jednym zdaniem:  Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Szatan - siewca zamętu, sam w sobie jest wewnętrznie uporządkowany...Zatem nie może sam sobie zaprzeczyć. Nie może się zaprzeć samego siebie.
Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze całą broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda.
Zatem szatana może pokonać jedynie ktoś silniejszy od niego...A silniejszy jest jedynie sam Bóg...
Jezus jest Synem Bożym, ma zatem moc wypędzania złych duchów...One na Jego widok wychodzą z wielkim krzykiem...A kiedy wyjdą, nie mają dokąd pójść.  Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. Dlatego w kraju Gerazeńczyków Jezus posłał Legion w stado świń. (Mk 5,1-20)

A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.
Jezus wypędza złe duchy palcem Bożym...mocą daną Mu od Ojca...Mocą Ducha Świętego...
W tej walce...walce ze Złem...nie ma kompromisów...Potrzeba mocy Bożej by wykorzenić Zło.
My również mamy tę moc...Duch Święty w nas mieszka...jesteśmy Jego świątynią.
Jeśli będziemy Go przyzywać w trudnych chwilach, On wymiecie zło z naszego życia...
By nasze duchowe mieszkanie...nasze serce...stało się: "wymiecione i przyozdobione".


czwartek, 12 października 2017

Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.

12 PAŹDZIERNIKA 2017
Czwartek
Dzień powszedni
Dzisiejsze czytania: Ml 3,13-20a; Ps 1,1-4.6; Dz 16,14b; Łk 11,5-13

(Łk 11,5-13) - kliknij aby przeczytać.


Dziś w Ewangelii Jezus uczy nas modlitwy prośby. Tak często modlimy się prosząc Boga o wiele spraw.
Jedne są ważniejsze, inne mniej ważne...Nie mnie oceniać. Często jednak doświadczamy sytuacji, w której wydaje nam się, że modlitwa nie została spełniona? Czyżby Bóg nas nie wysłuchał? A może po prostu nie chciał spełnić naszej prośby? Odpowiedzi na nurtujące nas pytania daje dziś Jezus w Ewangelii.

Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, użycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przyszedł do mnie z drogi, a nie mam, co mu podać. Lecz tamten odpowie z wewnątrz: Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie. Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.
Na początek bardzo ciekawa przypowieść. Do bohatera przypowieści przychodzi przyjaciel prosząc o użyczenie trzech chlebów. Niby nic nadzwyczajnego, pomijając fakt, że niespodziewana wizyta ma miejsce o północy. Zawsze, kiedy słyszę ten tekst myślę sobie: ten przyjaciel musi mieć niezły tupet. Przyjść w środku nocy i prosić: "pożycz mi chleba". Sam doświadczyłem parę razy czegoś podobnego. W czasie studiów około godziny 23.00 (a może trochę przed północą) dzwoni telefon. Koleżanka z roku.
"Dawid! Proszę odbierze mnie z dworca, bo mi uciekł ostatni autobus." W głowie zacząłem układać tysiąc wymówek, bo najzwyczajniej w świecie nie chciało mi się wyjeżdżać z akademika. Miałem ochotę posiedzieć z kumplami z pokoju, pogadać, napić się piwka itp...Pytałem sam siebie: dlaczego ona musi zawsze dzwonić akurat do mnie. Przecież tyle osób na uczelni ma samochody. Rzuciłem jakimiś wykrętem, ale ona nie ustępowała...w końcu...zgodziłem się. Jakoś zrobiło mi się jej żal...A może zgodziłem się dla świętego spokoju....Żeby potem sumienie nie wyrzucało mi: czemu jej nie wziąłeś...musiała wracać na nogach 6km...jaki z Ciebie przyjaciel...

Podobnie wygląda historia opowiedziana przez Jezusa...Przyjaciel odwiedza przyjaciela...
Chce pożyczyć chleb. Tamten mówi: Słuchaj jest środek nocy. Daj mi spokój. Jestem już w łóżku.
Moja rodzina śpi...Przecież nie będę ich wszystkich budzić. A tamten..."No, ale weź pożycz. Nie bądź taki.
Jesteś moim przyjacielem. No proszę. Pożycz....proszę, proszę, proszę..."
Jezus puentuje: Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje.
Natrętni ludzie potrafią być irytujący...będą chodzić za Tobą i prosić tak długo, dopóki nie spełnisz ich prośby. Ile razy w szkole czy na uczelni taki osobnik przyczepia się i "smęci : "daj odpisać zadanie"...
albo: "pożycz 2 zł na drożdżówkę". Każdy z nas tego doświadczył...może niektórym nawet ciarki przechodzą po plecach na samą myśl, że jutro znowu trzeba się z nim...z nią...spotkać.

A Jezus mówi: Właśnie tak powinna wyglądać wasza modlitwa prośby.
Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. 
Po prostu - proście a będzie wam dane...Ale nie raz...To nie załatwi sprawy...
Bo modlitwa nie działa na zasadzie: wrzucam 5 zł, wypada puszka z colą.
W modlitwie czasem trzeba być wytrwałym...czasami nawet trzeba mieć trochę zdrowego tupetu.
Przypomnijmy sobie Abrahama, który targował się z Bogiem o to ilu powinno w niej znaleźć się sprawiedliwych, by ocalić całe miasto...Czy my w taki sposób się modlimy? Czy może wydaje nam się, że jedna "zdrowaśka" załatwi sprawę? Jezus daje obietnicę: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Wierzymy w to? Czy naprawdę wierzymy, że jeżeli będziemy o coś prosić z wiarą, dostaniemy to? W Ewangelii św. Jana znajdujemy potwierdzenie: Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Wszystko się spełni...o cokolwiek poprosimy. Nie jakaś wybrana rzecz...Wysyłamy całą listę, a Bóg wybiera sobie z niej powiedzmy pięć rzeczy. Wszystko o cokolwiek poprosimy. Jest jednak warunek...Trwanie w Jezusie...Pełne zaufanie...
I ogromna wiara w to, że Bóg naprawdę wysłucha każdej naszej modlitwy....

On jest kochającym nas Ojcem...Naszym Tatusiem...Dlaczego zatem miałby nam nie dać tego, o co Go prosimy. Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą. O tym właśnie Jezus mówi w tym fragmencie. Jeżeli my - będąc ojcami, dajemy swoim dzieciom to, o co nas proszą, to tym bardziej nasz Ojciec w Niebie....
On nie jest Disney'owskim Wujkiem Sknerusem, któremu zależy tylko na swoich pieniądzach...Ale Kochanym Tatą...który hojnie nas wszystkich obdarza....Jeżeli coś daje, to tak, że się przelewa...
Nigdy mniej...On nie żałuje nam swojej Miłości...on nie jest powściągliwy w obdarzaniu Łaskami...
Tylko musimy prosić...

musimy prosić z wiarą...
a czasem musimy prosić nachalnie...natarczywie...
niczym bohater dzisiejszej przypowieści.