Przejdź do głównej zawartości

Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj?

9 WRZEŚNIA 2016
Piątek
Dzień powszedni
Dzisiejsze czytania: 1 Kor 9,16-19.22-27; Ps 84,3-6.12; J 17,17ba; Łk 6,39-42

(Łk 6,39-42)
Jezus opowiedział uczniom przypowieść: Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz? Jak możesz mówić swemu bratu: Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku, gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka swego brata.

Dzisiejszy fragment z Ewangelii można sprowadzić do prostej zasady: nawrócenie zawsze zaczynaj od siebie. Tymczasem łatwo jest pouczać innych...wskazywać im drogę, ale jednocześnie samemu nie świecić przykładem życia wzorcowego chrześcijanina. Jezus w przypowieści wskazuje kilka przypadków:
Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Oczywiste jest, że niewidomy nie może być przewodnikiem dla niewidomego...niewidomego musi prowadzić ktoś, kto widzi.
Tak samo na drodze wiary...prowadzić muszą ludzie, którzy sami doświadczyli Bożej Miłości, którzy doświadczyli zbawienia w Jezusie...oczywiście mają świadomość, że są grzesznikami i potrzebują zbawienia, ale wyznając, że Jezus jest ich Zbawicielem i Panem...wiedzą do kogo się udać...

Druga sprawa: Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Lecz każdy, dopiero w pełni wykształcony, będzie jak jego nauczyciel. W życiu są priorytety...jest hierarchia...Jest uczeń i nauczyciel...Oczywiście jest Jezus - Nauczyciel nauczycieli...ale dalej są przełożeni wspólnot, duchowi przewodnicy, moderatorzy, animatorzy, rodzice...także w życiu duchowym mamy swoich przewodników...Więc nie można będąc uczniem stawiać się ponad nauczycielem. OK czasem jesteś bardziej wykształcony niż Twój przełożony, masz większe doświadczenie, może nawet jesteś bardziej utalentowany...ale w formacji duchowej trzeba przejść pewną drogę...najpierw jesteś uczniem...potem - pewnego dnia - staniesz się nauczycielem.

I trzecia sprawa:  Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz? Jak możesz mówić swemu bratu: Bracie, pozwól, że usunę drzazgę, która jest w twoim oku, gdy sam belki w swoim oku nie widzisz? Obłudniku, wyrzuć najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka swego brata. Nawrócenie...Kwestia grzeszności jest znana dobrze każdemu z nas...Kiedy głosi się ludziom prawdy zawarte w kerygmacie, prędzej czy później trzeba poruszyć kwestię grzechu...Ale jak to zrobić, by nikogo nie urazić...bo przecież w pierwszej kolejności to JA jestem grzesznikiem i potrzebuję zbawienia...TY też jesteś grzesznikiem i potrzebujesz zbawienia, ale najpierw jestem JA...Matka Teresa powiedziała kiedyś coś takiego...(w odpowiedzi na pytanie dziennikarza: co zrobić by na świecie zapanował pokój) najpierw ja się muszę nawrócić, potem pan. I o to tutaj chodzi...nie możesz mówić innym o grzechu, o ich problemach...nie możesz nawet oferować im pomocy w pozbieraniu się...dopóki sam nie wejdziesz na drogę nawrócenia...
W pierwszej kolejności to ja muszę usunąć z siebie grzech...oczywiście nie sam...bo sam się nigdy nie zbawię...Ale nie mogę mówić innym: nawróćcie się, dopóty, dopóki sam żyję w grzechu.
Bo to jest właśnie istota obłudy...mówić innym jak mają żyć, ale samemu nie trzymać standardów...

i nad tymi kwestiami mamy wszyscy pracować...

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Talitha kum.

1 LIPCA 2018
Niedziela
Niedziela XIII tygodnia okresu zwykłego
Dzisiejsze czytania: Mdr 1,13-15;2,23-24 ; Ps 30 (29), 2 i 4. 5-6. 11-12a i 13b; Kor 8,7.9.13-15; Mk 5,21-43

(Mk 5,21-43) - Kliknij, aby przeczytać.

W dzisiejszą niedzielę w Ewangelii św. Marka, czytamy o dwóch cudach Jezusa. - Wskrzeszeniu córki Jaira i uzdrowieniu kobiety cierpiącej na krwotok...Ten fragment daje nam do zrozumienia, że potrzeba wiary by zaczęły dziać się cuda...I czasem potrzeba nawet desperackiego kroku z naszej strony, by stał się cud uzdrowienia...Ale co takiego konkretnego czytamy: Do Jezusa przychodzi przełożony synagogi - Jair. Prosi Go o uzdrowienie córeczki, która była umierająca... Jezus natychmiast wyrusza...a wraz z nim ogromny tłum...W tłumie znajduje się kobieta cierpiąca na krwotok...Bardzo chce spotkać się z Jezusem i zostać uzdrowiona, ale nie może się do niego dopchać... Postanawia, więc, że dotknie Jego płaszcza, wierząc, że w ten sposób zostanie uzdrowiona...I tak się naprawdę się staje…

Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa.

9 LIPCA 2018
Poniedziałek XIV tygodnia okresu zwykłego
Wspomnienie dowolne świętych męczenników Augustyna Zhao Rong, prezbitera, i Towarzyszy
Dzisiejsze czytania: Oz 2,16.17b-18.21-22; Ps 145 (144), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9; Mt 9,18-26

Mt 9,18-26 - Kliknij, aby przeczytać.

Dziś w Ewangelii dnia dostajemy znany nam dobrze fragment, który opowiada o dwóch uzdrowieniach. Dziewczynki i kobiety cierpiącej na krwotok...Całkiem niedawno te słowa rozbrzmiewały w naszych kościołach. Co takiego ważnego dziś dostajemy...?? Po pierwsze wiara...to ona nas uzdrawia...to wiara nas wyciąga z największych kłopotów... Jeżeli jesteśmy przepełnieni wiarą w moc Chrystusa, nawet śmierć nie jest wielkim problemem... W kontekście wczorajszego czytania...w którym Jezus nie mógł nic zdziałać, ponieważ mieszkańcy Jego rodzinnego miasta nie wierzyli...dzisiejsze czytanie jest pewnym kontrastem... Tam...totalna niewiara...zatwardziałość serc...i postawa typu: co On może? w końcu to nasz sąsiad...znamy Jego rodzinę...jak…

Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą.

25 CZERWCA 2018
Poniedziałek XII tygodnia okresu zwykłego
Wspomnienie dowolne Błogosławionej Doroty z Mątowów, wdowy
Dzisiejsze czytania: 2 Krl 17, 5-8. 13-15a. 18; Ps 60 (59), 3-4. 5 i 12. 13-14; Mt 7, 1-5

(Mt 7, 1-5) - Kliknij, aby przeczytać.

Belka w naszym oku to brak miłości w patrzeniu. Spojrzenie bez miłości cechuje osądzanie. Najczęściej bierze się ono z poczucia niepewności i lęku. Pragnąc samemu uchodzić za porządnego, szukamy jasnych kryteriów oceny wartości postępowania. Dlatego staramy się oceniać napotkane postawy innych ludzi. Kiedy uzyskujemy potwierdzenie innych, że takie kryteria są właściwe, sami staramy się o ich zachowanie.

Czasem jednak osądzanie innych jest rodzajem obrony siebie. Ma ono odwrócić uwagę od nas samych i naszych ciemnych stron albo usprawiedliwić nas w naszej słabości: „jeżeli inni takie grzechy popełniają, to moje słabości są niczym". Szczególnie „cenne" są w tym przypadku negatywne sądy na temat księży lub osób zakonnych, przełożonych o…