Przejdź do głównej zawartości

Wspieraj bloga przez partronite.pl

Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni.

Niedziela

III niedziela zwykła

Dzisiejsze czytania: Ne 8,1-4a.5-6.8-10; Ps 19,8-10.15; 1 Kor 12,12-30; Łk 4,18; Łk 1,1-4.4,14-21

(1 Kor 12,12-30)
Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne [członki]. Jeśliby noga powiedziała: Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała - czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała - czyż nie należałoby do ciała? Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie? Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył [różne] członki umieszczając każdy z nich w ciele. Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: Nie jesteś mi potrzebna, albo głowa nogom: Nie potrzebuję was. Raczej nawet niezbędne są dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?

Fragment z Listu do Koryntian mówi o wspólnocie, jaką jest Kościół...Paweł przybliża nam podstawową prawdę - jesteśmy ciałem Chrystusa. Kościół - Wspólnota wierzących - jest żywym organizmem. Zatem nikt z nas nie jest samotną wyspą...Nikt z nas nie żyje sam dla siebie.
Jesteśmy sobie nawzajem potrzebni...Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało. Ciało składa się z wielu członków...dziś znamy jeszcze dokładniejsze podziały. Ciało składa się z wielu komórek...te budują tkanki. Tkanki budują narządy. Narządy składają się na zespoły narządów (układy) Zaś zespół układów to organizm...Tyle lekcji biologii. Widzimy, że organizm ludzki (ale nie tylko ludzki) jest skomplikowany...Każda komórka jest w nim potrzebna...
Odgrywa ważną rolę. Mało tego...najmniejsza komplikacja na poziomie DNA powoduje katastrofalne skutki. Przełóżmy to teraz na duchowość...Na kwestie, o których mówi św. Paweł.
Jako Kościół jesteśmy jednym organizmem...jesteśmy liczni...każdy z nas ma swoją własną historię życia. Mimo tego stanowimy jedno ciało. Wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jednym Duchu.
czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne [członki]. Nie ma znaczenia nasz wiek, płeć, narodowość. Nie ma znaczenia kolor skóry...Nie ma znaczenia zasobność portfela, wykonywany zawód. Nie ma znaczenia czy mieszka się w mieście czy na wsi....
Podziały społeczne...konflikty klas...to wszystko znika...bowiem wszyscy stanowimy jedno ciało.
 Jeśliby noga powiedziała: Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała - czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała - czyż nie należałoby do ciała? Noga nie może powiedzieć, że nie należy do ciała, bo nie jest ręką. Ani ucho nie może powiedzieć, że nie należy do ciała bo nie jest okiem. One należą do ciała pomimo że...a może: właśnie dlatego...że są sobą. Wzrok jest tak samo potrzebny jak słuch...Myślę, że większość z nas nie umiałaby odpowiedzieć na pytanie: gdybyś miał do wyboru co wolałbyś stracić: wzrok czy słuch? Nie umielibyśmy odpowiedzieć, bo nie chcielibyśmy stracić ani tego ani tego...Są one równie ważne dla nas...Mają takie samo znaczenie...
Choć funkcje, jakie mają do spełnienia są różne...
Podobnie z rękami i nogami...
Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie? Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył [różne] członki umieszczając każdy z nich w ciele. Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało. To zdanie jest kontynuacją myśli z poprzedniego wersu. Całe ciało musi się składać z różnych członków...z różnych narządów...bo gdyby było tylko wzrokiem, nie byłoby miejsca na inne zmysły...tym samym nie byłoby to ciało, ale organizm wyspecjalizowany w jednej konkretnej czynności. Odnosząc to zdanie do rzeczywistości wspólnoty. Spotykamy dziś takie grupy, które skupiają się na jednym konkretnym zadaniu przy jednoczesnym odrzuceniu wszystkiego innego. Bo my będziemy tylko spotykać się i śpiewać fajne religijne piosenki, pić kawę i śmiać się z dowcipów. I nic więcej...żadnego otwarcia...tylko my.
W ten sposób wspólnota staje się kółkiem wzajemnej adoracji. Jeżeli nie nosi się w sobie przekonania. Jesteśmy potrzebni Kościołowi, ale i my potrzebujemy Kościoła i wsparcia innych wspólnot...byśmy RAZEM mogli coś dobrego stworzyć...Będąc obrażonym na wszystkich...
Tworząc oblężoną twierdzę...nigdy nie dojdzie się do jedności. To dotyczy także spraw związanych z ekumenizmem. (bo i w tym kontekście można odczytać ten fragment.)
Tymczasem zaś wprawdzie liczne są członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: Nie jesteś mi potrzebna, albo głowa nogom: Nie potrzebuję was. No właśnie...
Nikt nikomu nie może powiedzieć: nie jesteś potrzebny...Nie można odrzucać wspólnoty...
Nie można odrzucać swoich braci i sióstr. Jesteśmy Jednym Ciałem...
We Wspólnocie, jaką jest Kościół nie ma czegoś takiego jak samowystarczalność...
Nie ma czegoś takiego, jak granie na swoje własne konto...Bo wszyscy gramy do jednej bramki.
Wzajemne podkopywanie się, zawiść, oskarżenia, chorobliwe ambicje...To wszystko jest działaniem na szkodę. Ktoś kiedyś powiedział, że zbawić się możemy tylko RAZEM.
Będąc indywidualistą nie możesz się zbawić...Więc albo zbawisz się we WSPÓLNOCIE...
albo nie zbawisz się wcale...
Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki. To doskonały przykład tego, jak wygląda życie w prawdziwej wspólnocie. Twoja radość, staje się radością całej wspólnoty...Ale to działa także w drugą stronę. Twój grzech nigdy nie jest Twoją prywatną sprawą, ale odbija się na całej wspólnocie...Nie można sobie powiedzieć, że "szkodzę tylko sobie."
bo grzech zawsze ma konsekwencje społeczne...Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. To chyba jest jasne :)

I tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?
Tutaj mamy konkretne odniesienie symboliki "członków ciała" do Kościoła. Paweł wskazuje na różne funkcje, jakie są w Kościele...Na to kto, jaką pełni służbę...We wspólnotach mówi się: diakonie. Każdy człowiek we wspólnocie ma swoje miejsce. Pełni swoje obowiązki...
I nie ma ludzi ważnych, mniej ważnych, ważniejszych...i zupełnie nie ważnych.
Owszem hierarchia jest, ale mimo to wszyscy jesteśmy braćmi. I nikt nie może powiedzieć: "nic nie znaczę, bo noszę kable od nagłośnienia"...Właśnie znaczysz, bo gdyby nie Twoja - z pozoru nic nie znacząca - funkcja...nie byłoby nagłośnienia. To taki przykład pierwszy z brzegu...ale myślę, że pokazuje wyraźnie, że wszyscy jesteśmy elementami...cegiełkami...i budujemy w ten sposób Kościół.

Komentarze

Najczęściej czytane posty

Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie!

Piątek Wspomnienie św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu, biskupa i męczennikaDzisiejsze czytania: Rdz 46,1-7.28-30; Ps 37,3-4.18-19.27-28.39-40; J 14,26; Mt 10,16-23
(Mt 10,16-23) Jezus powiedział do swoich apostołów: Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie! Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was wodzić z mego powodu, na świadectwo im i poganom. Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was. Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego. Zaprawdę, pow…

Dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.

Środa w oktawie WielkanocyDzisiejsze czytania: Dz 3,1-10; Ps 105,1-4.8-9; Ps 118,24; Łk 24,13-35

(Łk 24,13-35) W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało. Zapytał ich: Cóż takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim …

Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz.

Poniedziałek Wspomnienie św. Bonawentury, biskupa i doktora KościołaDzisiejsze czytania: Wj 1,8-14.22; Ps 124,1-8; Mt 10,40; Mt 10,34-11,1
(Mt 10,34-11,1)
Jezus powiedział do swoich apostołów: Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz. Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową z teściową; i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy. Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tyc…

Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny.

Piątek Wspomnienie św. Augustyna, biskupa i doktora KościołaDzisiejsze czytania: 1 Tes 4,1-8; Ps 97,1.2b.5-6.10-12; Łk 21,36; Mt 25,1-13
(Mt 25,1-13)
Wtedy podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: "Pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!" Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną". Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie!" Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. W końcu na…

A oto imiona dwunastu apostołów....

6 LIPCA 2016
Środa
Wspomnienie bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, dziewicy
Dzisiejsze czytania: Oz 10,1-3.7-8.12; Ps 105,2-7; Mk 1,15; Mt 10,1-7

 (Mt 10,1-7)
Jezus przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził. Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.