Przejdź do głównej zawartości

Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca.

Sobota

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

msza wigilii – 1 Krn 15,3-4.15-16; 16,1-2; Ps 132,6-7.9-10.13-14; 1 Kor 15,54-57; Łk 11,28; Łk 11,27-28; msza w dzień – Ap 11,19a; 12,1.3-6a.10ab; Ps 45,7.10.-12.14-15; 1 Kor 15,20-26; Łk 1,39-56

Dziś szczególny dzień...święto państwowe i jednocześnie święto kościelne...
Uroczystość Matki Bożej i rocznica zwycięskiej bitwy...nazwanej Cudem nad Wisłą.
Czytania na dziś oczywiście maryjne...

najpierw przybliżę fragment z Apokalipsy:

(Ap 11,19a;12,1.3-6a.10ab)
Świątynia Boga w niebie się otwarła, i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego Świątyni. Potem ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. I inny znak się ukazał na niebie: Oto wielki Smok barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów - a na głowach jego siedem diademów - i ogon jego zmiata trzecią część gwiazd nieba: i rzucił je na ziemię. I stanął Smok przed mającą rodzić Niewiastą, ażeby skoro porodzi, pożreć jej dziecię. I porodziła syna - mężczyznę, który wszystkie narody będzie pasł rózgą żelazną. I zostało porwane jej Dziecię do Boga i do Jego tronu. A Niewiasta zbiegła na pustynię, gdzie miejsce ma przygotowane przez Boga. I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca.

Wizja św. Jana przybliża nam starcie Niewiasty i Smoka...przepowiadane w Księdze Rodzaju...
Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.
Jest królową...Nieba i Ziemi...uwielbioną przez samego Boga...To On ją wyróżnił...
Ponad wszelkie stworzenia...i wszystkich ludzi...
To ona jest matką Syna Bożego...od poczęcia wybraną do tej misji...
Niepokalanie poczęta...Pokorna Służebnica Pańska...
Ta, która zetrze głowę węża....
Jest też i wspomniany Wąż...Smok...o siedmiu głowach i dziesięciu rogach...
Na głowach ma siedem diademów...to znak władzy...On też chce królować...
Panować nad światem...nad wszystkimi kontynentami....i zrobi wszystko by tę władzę przejąć.
Dlatego nienawidzi Niewiasty...bo wie, że nosi Ona pod sercem dziecko, które ostatecznie zniszczy Smoka i jego potomstwo...i to się stało...
Nastało zbawienie...potęga i królowanie Boga...Tylko czy w to wierzymy??
i czy oddajemy hołd Jedynemu Królowi...czy może kierujemy się ku uzurpatorowi...dawno strąconemu w otchłań...??

wrócę jednak do przemyśleń dotyczących Maryi...która powinna być dla nas wzorem pod każdym względem...będąc pokorną - została wywyższoną...Chrystus nie pozwolił by jej ciało uległo rozkładowi...dlatego - tak wierzymy...tak wierzę...- została wzięta do nieba z duszą i ciałem...
Gdzie rozbrzmiewa jej Magnificat przed Bożym Obliczem:
(Łk 1,39-56)
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana. Wtedy Maryja rzekła:
Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
Oto bowiem błogosławić mnie będą
odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest Jego imię
a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia
[zachowuje] dla tych, co się Go boją.
On przejawia moc ramienia swego,
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.
Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na miłosierdzie swoje
jak przyobiecał naszym ojcom
na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.

Takich hymnów pochwalnych jest sporo na kartach Biblii...Swój hymn wyśpiewuje Izrael po wyjściu z Egiptu...Swój hymn odśpiewuje Anna - matka Samuela...
hymnem uwielbienia modlą się trzej młodzieńcy w piecu ognistym...
mistrzem (że użyję takiego określenia) w hymnach na cześć Pana jest król Dawid...
Swoje Benedictus wyśpiewuje Zachariasz...
ale dla mnie szczególną pieśnią chwały będzie Magnificat...
Który wskazuje na wszystkie cudowne przymioty Boga, który:

wejrzał na nasze uniżenie - i ciągle patrzy...przychylnym okiem na naszą pokorę...
Kocha nas wszystkich - Jego miłosierdzie nie kończy się na nas...ale rozciąga się na przyszłe pokolenia... miłosierdzie zachowuje dla tych, co się Go boją...
Wszystkich, którym się zdaje że mają władzę...jakąkolwiek...Władców ekranu, władców sondaży, władców naszych samorządów...i naszych państw...strąca...
A pokornych wywyższa...stawia jako wzór do naśladowania...
(tutaj wystarczy prześledzić historię...ilu wielkich świętych było ludźmi cichymi i pokornymi)
Głodnych syci swoimi dobrami...troszczy się o ubogich, porzuconych, wykluczonych społecznie...
A bogatych z niczym odprawia...wszyscy ci, którzy dziś są na piedestale...odejdą kiedyś w niepamięć...

Taki jest właśnie Bóg...tak o Nim śpiewa w swym hymnie Maryja...
Najpokorniejsza Służebnica Pańska, w której życiu wszystko co wyśpiewała się wypełniło.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Środa Wspomnienie św. Jozafata, biskupa i męczennikaDzisiejsze czytania: Tt 3,1-7; Ps 23,1-3.5-6; 1 Tes 5,18; Łk 17,11-19

(Łk 17,11-19) Zmierzając do Jerozolimy Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.
Dzisiejszy fragment z Ewangelii przybliża nam historię uzdrowienia dziesięciu trędowatych. Jezus zmierza do Jerozolimy. Na pograniczu Samarii i Galilei spotyka …

W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem.

Sobota Uroczystość św. Apostołów Piotra i PawłaDzisiejsze czytania: Dz 12,1-11; Ps 34,2-9; 2 Tm 4,6-9.17-18; Mt 16,18; Mt 16,13-19
(2 Tm 4,6-9.17-18) Najmilszy: Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkich, którzy umiłowali pojawienie się Jego. Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko. Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie /Ewangelii/ i żeby wszystkie narody /je/ posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa. Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen.

Kilka ważnych prawd od św. Pawła - W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Paweł ma świadomość, że jego misja była "dobrymi zawodami"…

Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie.

20 PAŹDZIERNIKA 2019
Niedziela
Niedziela - XXIX Niedziela zwykła
Czytania: (Wj 17, 8-13); (Ps 121 (120), 1-2. 3-4. 5-6. 7-8); (2 Tm 3, 14–4, 2); Aklamacja (Hbr 4, 12); (Łk 18, 1-8);








Kiedy rozmyślam nad tym, jak powinna wyglądać modlitwa,przede wszystkim moja modlitwa, zawsze staje mi przed oczami obraz z powyższej przypowieści. Jezus pokazuje na tym przykładzie, że modlitwa powinna być wytrwała, a nawet powinna być swego rodzaju "zawracaniem głowy" Bogu. Ale rzućmy okiem na to, co mówi Jezus: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. No tak...

Trudno do końca rozszyfrować jaki był naprawdę ten sędzia. Myślę, że dobrze wykonywał swój zawód. Może aż za dobrze. Może wyznawał zasadę: sprawiedliwość ponad wszystko.
Dura Lex, sed lex. Był legalistą. Mawiał zapewne: Prawo jest prawem. Prawo jest święte...
I nie ma okoliczności łagodzących dla nikogo. Nigdy.

To z jednej strony dobrze, bo w świecie współczesnym możemy się spotkać z odwrotnymi post…